Eskiz

Ah Uçabiliyorum!

Eskişehir’e uçacağım bu akşam. Geceyi yukarıda karşılarım. Aya hareket çeken bir adam görürseniz, o benim.

Takılıyorum ben ona. Bak, gülümsüyor. 

—-

Yea beybe!

—-

Sevgili -,

Duyulmasın dediğimizden daha güzel soluklar gördüm. Gripten daha fazla burun akıtan güneşler, ayrılıklardan daha bağlayan içkiler…

Notumu alınca telesekretere mesaj bırak. Sekreteri kovdum. Masayı attım. Sandalye kaçtı.

Biz sizi çok severiz bak.

Hastayım… Hırfg…

—-

Defterin yanımda taşınamayanı. İşlevsel olmayan defter. Cebi bırak, arabanın arka koltuğuna zor sığan defter. Öyle böyle…

Oğuz Atay, günlük tutmaya başlarken, insanlara serzenişte bulunmuş: “Doğru düzgün dinlenmeyen adam günlük tutar. Bana da bunu yaptırdınız ya!” Yazı ve şiir büyük oyundur. Oyunu ciddiye alıyorum. O kadar ciddiye alıyorum ki, tekrar tekrar yazarım, kazanmam için birinin kaybetmesi gereken oyunları sevmiyorum!

İlk oyunla hesaplaşmak gerek.

misketler / kasap bıçakları / eklenmiş ebelemece / tut ayak ufak parmağımı / tut / çek / tırnağımı

—-

Disiplin itaat etmek, uslu olmak uymak değildir.

Disiplin, kararların doğrultusunda yürümekten korkmamaktır. Bir dövüş sanatı öğrencisinin acı içindeyken yumruk atması ve tek bir komutta şınav çekmesi mesela ya da bir yazarın parmakları acırken yazmaya devam etmesi disiplindir.

Uslu olmak, doğru olmadığını düşündüğünüz bir şey karşısında ses çıkarmaktır; anlamlı olmayabilir. “Buradan kalkın” dendiğinde, “Bank hepimizin ve bu okulda biz eğitim görüyoruz” demektir ara sıra. Koridorda otururken sana dik dik bakan öğretmene, “Sadece oturuyorum” demek kadar sakince bakmaktır.

Sistemi Sınavda Kıran

Sistemi sınavda kırdıran öğretmenimize buradan teşekkür ediyorum.

Sen çalıştığın hâlde, çalışmayanları geçirdin ve o kadar da samimi değildin onlarla… diyebilirim kendi kendime, boş kalırsam ve çok sıkılmışsam. Burada gözden kaçırılmaması gereken konu, senelerdir sınavına girdiğimiz dersi vermeye çalışıp veremeyen, öğrenmeyen kişilerin benim çalışıp öğrenmem karşısında hiçbir şekilde hakkımı yememiş olduğudur.

Üstelik ÖSS ile, okullardaki sınavlar ile en yakın arkadaşlarına yabancılaştırılırken, bileşke olmak unutturulurken, ne bireycilikten ne toplumculuktan ayrı bir duruma düşürülürken benim hakkım yenmedi mi?

Ben düşmüyorum bu tuzağa…

Hepimiz bir şeyler yapmalıyız ki, kimse bizim yerimize bir şeyler yapabileceği küstahlığını yaşamasın. 

Otuz kırk puan fazla aldı diye, çalışan ve bana üstünlük taslayan arkadaşıma yabancılaşmayacağım ve kızmayacağım. Acırım tabii, acımak gerekir zaten.

Ah… Sınavda telefon ettiğim arkadaşıma da teşekkür ederim.

Not: Ben kazanmalı kaybetmeli oyunları da sevmem. Başkası kaybettiği, başaramadığı için niye sevineyim ki. Böyle olmayan oyunlar da var, tıpkı böyle olmayan yaşamlar olduğu gibi.

Yolcu

Yazlık yolcusuyum. Buraya yazı atmak istediğimin ikinci dakikası yazımı atılmış olarak görmek iyiydi. Şimdi atmak istediğimin yarım saat sonrasında, internet kafedeki masaların altına yorgun ayaklarımı uzatarak görebileceğim.

Düşününce, yarım saat yürümeye değer.